ADHD u dzieci

ADHD u dzieci i młodzieży – diagnoza i wsparcie we Wrocławiu

Dziecko, które nie może usiedzieć, zapomina o wszystkim i szybko się frustruje, nie musi być „niegrzeczne". Wyjaśniamy, jak rozpoznać ADHD i co zrobić po diagnozie.

Czym jest ADHD

ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) to zaburzenie neurorozwojowe, które wpływa na uwagę, aktywność i kontrolę impulsów. Nie wynika z lenistwa, braku inteligencji ani złego wychowania. Dziecko z ADHD często bardzo chce sprostać oczekiwaniom, ale jego układ nerwowy inaczej reguluje uwagę i hamowanie reakcji.

ADHD występuje w trzech postaciach: z przewagą trudności z uwagą, z przewagą nadpobudliwości i impulsywności oraz mieszanej. U części dzieci, szczególnie dziewcząt, objawy są mniej widoczne: zamiast „biegania po ścianach" widzimy rozmarzenie, zapominanie, gubienie rzeczy i chaos w zeszytach, więc ADHD bywa przeoczone.

Objawy ADHD u dzieci

Do rozpoznania potrzebne są objawy, które utrzymują się co najmniej sześć miesięcy, pojawiły się przed 12. rokiem życia i występują w kilku środowiskach (np. w domu i w szkole), a także wyraźnie utrudniają funkcjonowanie.

Trudności z uwagą:

  • gubienie szczegółów, błędy z nieuwagi,
  • trudność z utrzymaniem uwagi na zadaniach i zabawie,
  • wrażenie, że dziecko „nie słucha",
  • kłopoty z organizacją, kończeniem zadań i pilnowaniem rzeczy,
  • unikanie zadań wymagających długiego wysiłku, np. odrabiania lekcji,
  • łatwe rozpraszanie się, zapominanie.

Nadpobudliwość i impulsywność:

  • wiercenie się, trudność z siedzeniem w ławce,
  • bieganie, wspinanie się w nieodpowiednich sytuacjach,
  • nadmierna gadatliwość,
  • wtrącanie się, wyrywanie się z odpowiedzią,
  • trudność z czekaniem na swoją kolej.

Każde dziecko czasem rozprasza się, wierci i zapomina. O ADHD można myśleć dopiero wtedy, gdy objawów jest dużo, trwają od dawna i utrudniają dziecku naukę, relacje i życie rodziny.

Jak wygląda diagnoza w Centrum PSYCHE

Diagnoza ADHD to nie jeden test. Opiera się na ocenie funkcjonowania dziecka z wielu źródeł, co pozwala odróżnić ADHD od innych przyczyn podobnych objawów, takich jak lęk, trudności w uczeniu się, zaburzenia snu, problemy ze słuchem lub wzrokiem, trudne wydarzenia w rodzinie, a także zaburzenia ze spektrum autyzmu.

  1. Wywiad z rodzicem. Rozmawiamy o rozwoju dziecka od niemowlęctwa, o funkcjonowaniu w domu, przedszkolu i szkole, o zdrowiu, śnie, relacjach z rówieśnikami.
  2. Kwestionariusze. Rodzice (i w miarę możliwości nauczyciele) wypełniają wystandaryzowane narzędzia, np. Conners 3.
  3. Spotkanie diagnostyczne z dzieckiem. Wywiad ustrukturyzowany (DIVA-5 Young) i obserwacja zachowania.
  4. Omówienie wyników. Rodzic dostaje wyniki, wnioski, zalecenia do pracy w domu i w szkole oraz pisemną opinię psychologiczną.

Diagnoza psychologiczna jest ważnym elementem procesu, ale ostateczne rozpoznanie medyczne należy do lekarza psychiatry dzieci i młodzieży. W razie potrzeby wskazujemy taką konsultację jako kolejny krok. Aktualny koszt znajdziesz w cenniku.

Co dalej po diagnozie

ADHD nie „mija", ale dobrze dobrane wsparcie sprawia, że dziecko radzi sobie coraz lepiej. W zależności od wieku, nasilenia objawów i sytuacji rodziny wsparcie może obejmować:

  • psychoedukację i wsparcie dla rodziców. Zrozumienie, jak działa ADHD, i konkretne strategie reagowania. Na początku to zwykle najważniejszy element, szczególnie u młodszych dzieci,
  • dostosowania w szkole, np. miejsce w ławce, krótsze zadania, dodatkowy czas, jasne polecenia; możliwa jest opinia z poradni psychologiczno-pedagogicznej,
  • psychoterapię i trening umiejętności (organizacja, kontrola impulsów, emocje, relacje z rówieśnikami),
  • leczenie farmakologiczne, gdy lekarz uzna je za potrzebne,
  • metody uzupełniające, np. trening EEG Biofeedback, który w niektórych przypadkach bywa stosowany jako dodatek do podstawowego wsparcia. Dane o jego skuteczności są niejednoznaczne, dlatego nie traktujemy go jako zamiennika.

Jak wspierać dziecko na co dzień

  • Rytm dnia. Stałe pory posiłków, odrabiania lekcji i snu porządkują dzień.
  • Krótkie, konkretne polecenia. „Włóż buty", a potem „weź plecak" działa lepiej niż „przygotuj się do wyjścia".
  • Zauważaj to, co się udaje. Dzieci z ADHD słyszą dużo krytyki. Pochwała za konkretne zachowanie jest dla nich ważniejszym paliwem niż kary.
  • Pozwól na ruch. Przerwy na ruch w trakcie nauki zwykle pomagają, a nie przeszkadzają.
  • Zmniejsz bodźce przy nauce. Biurko bez telefonu i telewizora, jedno zadanie naraz.
  • Dbaj o siebie. Rodzicom dzieci z ADHD łatwo się wypalić. Wsparcie dla rodziców jest częścią pomocy dziecku.

Jak się z nami umówić

Diagnozę ADHD u dzieci przeprowadzamy w gabinecie przy ul. Małopanewskiej 18/13 we Wrocławiu. Wizytę możesz zarezerwować przez Booksy lub telefonicznie pod numerem +48 668 093 234 (poniedziałek–piątek, 9:00–18:00). Jeśli nie jesteś pewien(-na), czy to ADHD, zacznij od konsultacji z psychologiem dziecięcym.

Najczęstsze pytania

Od jakiego wieku można diagnozować ADHD?

Objawy muszą pojawić się przed 12. rokiem życia, ale diagnozę stawia się zwykle w wieku szkolnym, gdy wymagania rosną i różnice w funkcjonowaniu stają się wyraźniejsze. W Centrum PSYCHE przeprowadzamy diagnozę dzieci i młodzieży w wieku od około 6 do 18 lat. U młodszych dzieci zaczynamy od wsparcia wychowawczego i obserwacji.

Czy ADHD to efekt złego wychowania?

Nie. ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, które ma silne podłoże biologiczne i genetyczne. Styl wychowania nie jest jego przyczyną, choć odpowiednie podejście rodziców i szkoły wyraźnie ułatwia dziecku codzienne funkcjonowanie.

Jak wygląda diagnoza ADHD u dziecka?

Opiera się na kilku źródłach informacji: wywiadzie z rodzicem o rozwoju dziecka, ustrukturyzowanym wywiadzie diagnostycznym (DIVA-5 Young), kwestionariuszach, np. Conners 3, wypełnianych przez rodziców i nauczycieli oraz obserwacji klinicznej. Diagnoza obejmuje zwykle trzy spotkania, a na końcu rodzic otrzymuje omówienie wyników, zalecenia i pisemną opinię.

Czy po diagnozie psychologicznej potrzebna jest wizyta u psychiatry?

Diagnoza psychologiczna jest ważnym elementem procesu, ale ostateczne rozpoznanie medyczne stawia lekarz psychiatra dzieci i młodzieży. Ocenia on ogólny stan zdrowia, wyklucza inne przyczyny objawów i decyduje o ewentualnym leczeniu farmakologicznym. Na ambulatoryjną wizytę u psychiatry w ramach NFZ nie jest potrzebne skierowanie, potrzebna jest zgoda rodzica.

Czy dziecko z ADHD musi brać leki?

Nie zawsze. U młodszych dzieci zaleca się najpierw szkolenie i wsparcie dla rodziców oraz dostosowania w przedszkolu i szkole. Leki rozważa się przy nasilonych, utrzymujących się objawach i decyduje o nich lekarz psychiatra, wspólnie z rodzicami.

Co możemy zrobić w domu, żeby pomóc dziecku?

Pomagają przewidywalny rytm dnia, krótkie i konkretne polecenia, dzielenie zadań na etapy, jasne zasady z natychmiastową informacją zwrotną i dużo zauważania tego, co się udaje. Dziecku z ADHD łatwiej jest wtedy, gdy ma mniej bodźców przy nauce i możliwość ruchu.

Źródła

  1. American Psychiatric Association (2022). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, Text Revision (DSM-5-TR).
  2. National Institute for Health and Care Excellence (2018, aktualizacja 2019). Attention deficit hyperactivity disorder: diagnosis and management (NG87).
  3. Conners, C. K. (2008). Conners 3rd Edition (Conners 3). Multi-Health Systems.

Treść sprawdzona przez: Paulina Stacherska, Specjalista QEEG, Terapeuta EEG Biofeedback ·