Zaburzenia odżywiania – psychoterapia i psychodietetyk we Wrocławiu
Zaburzenia odżywiania to nie kwestia diety ani silnej woli, lecz poważne zaburzenia psychiczne. Wyjaśniamy, jak je rozpoznać, kiedy działać i jak wygląda leczenie.
Czym są zaburzenia odżywiania
Zaburzenia odżywiania to poważne zaburzenia psychiczne, w których sposób jedzenia i stosunek do wagi oraz ciała zaczynają kontrolować życie. Nie wynikają z próżności ani z braku silnej woli i nie są „przejściową modą". Za nimi często stoją lęk, perfekcjonizm, niska samoocena, trudne doświadczenia i problemy z radzeniem sobie z emocjami. Jedzenie lub głodzenie staje się sposobem na odzyskanie poczucia kontroli albo na ukojenie.
Zaburzenia odżywiania mogą dotykać dzieci, nastolatków i dorosłych, kobiety i mężczyzn. Najczęściej rozpoczynają się w okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości, ale zdarzają się w każdym wieku. Mogą mieć poważne skutki zdrowotne, dlatego warto reagować wcześnie.
Rodzaje zaburzeń
Anoreksja (jadłowstręt psychiczny). Ograniczanie jedzenia prowadzące do niskiej wagi, intensywny lęk przed przybraniem na wadze i zaburzony obraz własnego ciała. Chorzy często nie widzą, jak bardzo są wyniszczeni. Anoreksja niesie ryzyko poważnych powikłań zdrowotnych i wymaga opieki medycznej.
Bulimia (żarłoczność psychiczna). Nawracające napady objadania się, po których następują zachowania mające zapobiec przybraniu na wadze: prowokowanie wymiotów, środki przeczyszczające, głodzenie, nadmierne ćwiczenia. Waga bywa prawidłowa, więc zaburzenie łatwo przeoczyć.
Napadowe objadanie się. Powtarzające się napady jedzenia dużych ilości jedzenia z poczuciem utraty kontroli, po których pojawiają się wstyd, poczucie winy i ukrywanie jedzenia, bez zachowań „kompensujących".
Unikające-restrykcyjne zaburzenie przyjmowania pokarmu (ARFID). Bardzo ograniczony repertuar jedzenia z powodu wrażliwości na smak, zapach i konsystencję, lęku przed zadławieniem lub braku zainteresowania jedzeniem, bez lęku o wagę. Dotyczy głównie dzieci. Zwykła „wybredność" to co innego: gdy dziecko je coraz mniej produktów, traci wagę lub nie rośnie prawidłowo, warto się skonsultować.
Sygnały ostrzegawcze
U dzieci, młodzieży i dorosłych warto zwrócić uwagę na:
- szybką utratę lub duże wahania wagi,
- stałe myślenie o jedzeniu, kaloriach, wadze i figurze,
- unikanie wspólnych posiłków, wymówki, ukrywanie lub wyrzucanie jedzenia,
- sztywne zasady („nie jem po 18", wycinanie kolejnych produktów),
- wizyty w łazience zaraz po jedzeniu, ślady wymiotów,
- nadmierne ćwiczenia mimo zmęczenia lub kontuzji,
- ukrywanie ciała pod luźnymi ubraniami, krytyczne uwagi o wyglądzie,
- drażliwość, wycofanie, spadek nastroju, brak miesiączki.
Pojedynczy objaw nie przesądza o zaburzeniu, ale jeśli zauważasz ich kilka, nie czekaj.
Co robić, gdy niepokoisz się o dziecko lub bliską osobę
- Porozmawiaj spokojnie, w prywatnym miejscu. Mów o tym, co widzisz, i o swoim niepokoju („Martwię się, bo zauważyłam, że…"). Nie komentuj wyglądu ani wagi.
- Nie walcz o każdy kęs. Presja i kontrola przy stole zwykle nasilają opór.
- Zaproponuj wspólną wizytę u specjalisty. Zaprzeczanie jest częścią zaburzenia, więc możesz wracać do tematu.
- Zadbaj o badania lekarskie. Przy niskiej wadze, omdleniach, wymiotach lub zaburzeniach rytmu serca skontaktuj się z lekarzem. W stanach ciężkich konieczna może być hospitalizacja.
- Pamiętaj o sobie. Rodzice i bliscy też potrzebują wsparcia.
Jak wygląda pomoc w Centrum PSYCHE
Konsultacja. Rozmawiamy o tym, jak jedzenie, waga i ciało wpływają na życie. Oceniamy, czy zaburzenie wymaga leczenia, i dobieramy formę pomocy. Przy podejrzeniu poważnych zaburzeń kierujemy do lekarza lub do wyspecjalizowanego ośrodka leczenia zaburzeń odżywiania.
Psychoterapia. Zaleca się terapię poznawczo-behawioralną, w tym formy opracowane specjalnie dla zaburzeń odżywiania, a u nastolatków z anoreksją terapię z udziałem rodziny. Pracujemy nad myślami o ciele i wadze, regulacją emocji, samooceną i stopniowym przywracaniem prawidłowych wzorców jedzenia.
Psychodietetyk. Łączy wiedzę dietetyczną z psychologiczną i pomaga zrozumieć związek emocji z jedzeniem, uregulować posiłki i budować zdrowszy stosunek do jedzenia. Przy łagodniejszych problemach (emocjonalne jedzenie, objadanie się) bywa głównym wsparciem. Przy poważnych zaburzeniach jest uzupełnieniem leczenia prowadzonego przez zespół specjalistów.
Wsparcie dla rodziny. U dzieci i młodzieży współpracujemy z rodzicami, bo ich rola w powrocie do zdrowia jest kluczowa.
Jak się z nami umówić
Rejestracja przez Booksy lub telefonicznie pod numerem +48 668 093 234 (poniedziałek–piątek, 9:00–18:00). Konsultacje psychodietetyczne odbywają się w gabinecie przy ul. Białowieskiej 3a/5d we Wrocławiu. Przy poważnych zaburzeniach odżywiania prosimy o zgłoszenie się jak najszybciej, a w stanach zagrożenia życia (omdlenia, bardzo niska waga, myśli samobójcze) dzwoń pod 112.
Jak możemy pomóc
Specjaliści, którzy się tym zajmują
Artykuły na ten temat
Najczęstsze pytania
Czym zaburzenia odżywiania różnią się od diety lub „niejedzenia”?
W zaburzeniu jedzenie, waga i wygląd zajmują większość myśli, a zachowania (głodzenie, napady objadania się, wymioty, nadmierne ćwiczenia) wymykają się spod kontroli, są ukrywane i zagrażają zdrowiu. To zaburzenie psychiczne, a nie wybór ani brak silnej woli.
Jakie są sygnały ostrzegawcze u nastolatka?
Należą do nich: nagła utrata wagi lub jej bardzo duże wahania, unikanie wspólnych posiłków i wymówki, liczenie kalorii, wycinanie kolejnych grup produktów, wizyty w łazience zaraz po jedzeniu, nadmierne ćwiczenia, ukrywanie ciała pod luźnymi ubraniami, drażliwość i wycofanie. Przy takich sygnałach nie czekaj, tylko skonsultuj się ze specjalistą.
Czy zaburzenia odżywiania dotyczą tylko dziewcząt?
Nie. Częściej rozpoznaje się je u dziewcząt i kobiet, ale występują też u chłopców i mężczyzn, u których bywają zauważane później. U wielu osób dotyczą nie tylko szczupłości, ale też wyglądu mięśni i „idealnej" sylwetki.
Czy sam psychodietetyk wystarczy?
Przy łagodniejszych problemach, np. emocjonalnym jedzeniu, psychodietetyk bywa głównym wsparciem. W poważnych zaburzeniach potrzebne jest leczenie prowadzone przez zespół: psychoterapeutę, lekarza i dietetyka, a czasem hospitalizacja. Psychodietetyk może wtedy być częścią tego zespołu.
Jak rozmawiać z bliską osobą, która ma zaburzenie odżywiania?
Zacznij od spokojnej rozmowy w prywatnym miejscu. Mów o tym, co obserwujesz i o swoim niepokoju, bez komentowania wyglądu, bez oceniania i bez nakłaniania do jedzenia. Zaproponuj wspólną wizytę u specjalisty. Opór i zaprzeczanie są częścią zaburzenia, więc możesz wracać do rozmowy.
Czy z zaburzeń odżywiania można się wyleczyć?
Tak. Wiele osób odzyskuje zdrowie, a im wcześniej zacznie się leczenie, tym lepsze są rokowania. Ważne, żeby pomoc była stała i dostosowana do wieku oraz nasilenia objawów.
Źródła
- American Psychiatric Association (2022). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, Text Revision (DSM-5-TR).
- National Institute for Health and Care Excellence (2017, aktualizacja 2020). Eating disorders: recognition and treatment (NG69).
Treść sprawdzona przez: Paulina Stacherska, Specjalista QEEG, Terapeuta EEG Biofeedback ·














