Artykuły

Osobowość zależna

Osobę z zależnym typem zaburzenia osobowości charakteryzują pewne zachowania, które odzwierciedlają jej konstrukcję psychiczną i sposób, w jaki wchodzi w relacje z innymi ludźmi. Są to takie zachowania, których główną cechą jest stała zależność od innych – od ich dostępności, obecności, kontaktu z nimi, od ich „porad”, a tak naprawdę decyzji. Osoba taka ujawnia stałą potrzebę bycia (na różne sposoby) w kontakcie z kimś; może to być fizyczna obecność drugiej osoby, mogą to być częste telefony lub smsy. Te kontakty osobiste i telefoniczne nie mają charakteru ani załatwiania spraw, ani podtrzymania więzi w taki sposób, jak ma to miejsce w dojrzałym związku. Mają raczej charakter upewniania się, że jest ktoś, kto może się zaopiekować i pomóc – ponieważ osoba ta ma wewnętrzne poczucie niezdolności do samodzielnego istnienia bez drugiego człowieka. Bez tej stałej obecności (dosłownej lub chociaż możliwości kontaktu) czuje się nieswojo, niepewnie, bezradnie. Odczuwa wtedy wewnętrzne napięcie i chęć skontaktowania się, upewnienia, uśmierzenia tego niepokoju. Skutkiem takich potrzeb jest oddanie ważniejszych i mniej ważnych codziennych decyzji w ręce innych osób, niemożność stawiania żądań i domagania się czegoś od nich, ukrycie swoich własnych potrzeb, a uleganie potrzebom i oczekiwaniom ujawnianym przez osoby z otoczenia.

Osobowość anankastyczna

Co to jest osobowość anankastyczna

Osoba anankastyczna często robi wrażenie bardzo skupionej i skoncentrowanej. Bywa to widoczne w zachowaniu, sposobie wypowiedzi, mimice twarzy, nawet w sposobie poruszania się. Nie jest to zatem osoba „luźna” czy „roztrzepana” i nieprzywiązująca wagi do tego, co sama robi, ani do tego, co robią inni. Przeciwnie – stara się mieć wszystko pod kontrolą, zarówno w stosunku do samej siebie, jak i w zakresie swoich wymagań wobec organizacji tego, co ją otacza, i oczekiwań dotyczących postępowania innych osób. Dobrze się czuje, jeśli jedno i drugie jest uporządkowane, ujęte w solidne ramy i zasady. Jest wówczas sumienna, „pozbierana” i skoncentrowana na wykonywanych zadaniach. Dostosowuje się do oczekiwań oraz norm społecznych i uważa, że tak trzeba postępować.

Osobowość dyssocjalna

Osoby określane jako dyssocjalne czy antyspołeczne w swoim zewnętrznym odbiorze charakteryzują się współwystępowaniem takich cech, jak: agresywność, skłonność do stosowania przemocy, chłód emocjonalny, znikomy poziom współczucia i empatii wobec innych wraz z wysuwającą się niemal na pierwszy plan tendencją do uporczywego nieprzestrzegania obowiązującego porządku społeczno-obyczajowego.

Osobowość schizoidalna

Co to jest osobowość schizoidalna

Osoba „schizoidalna” często robi wrażenie chłodnej emocjonalnie, pochłoniętej własnymi przemyśleniami i sprawami. W czasie spotkania nie wyda się kimś serdecznym i łatwo nawiązującym kontakt. Przeciwnie, najczęściej jest odbierana jako mało empatyczna i mało uczuciowa, jako emocjonalnie zdystansowana. Z pewnością nie wybucha zaraźliwym śmiechem i nie jest duszą towarzystwa. Jej wypowiedzi mogą zaskakiwać oryginalnością lub ekscentrycznością, a poglądy bywają odmienne od poglądów większości ludzi. Oceny i poglądy innych nie są dla niej obowiązujące – taka osoba myśli po swojemu. Sens jej wypowiedzi może być bardzo ogólny, teoretyczny. Nie będzie to raczej wypowiedź o emocjach ani o związkach z innymi ludźmi. Nie dowiemy się od niej, że ma wielu przyjaciół, natomiast powie nam, że utrzymuje wybrane kontakty z pojedynczymi osobami. Czasami możemy dowiedzieć się, że ma „bliskich przyjaciół”, z którymi kontaktuje się jedynie kilka razy w roku. Jej ubiór będzie najczęściej poprawny, czasami może być ekscentryczny, ale nie będzie podążał za najnowszymi trendami mody.

Osobowość lękliwa (unikająca)

Osobę z lękliwym (unikającym) zaburzeniem osobowości charakteryzuje trwające latami zahamowanie w kontaktach z innymi ludźmi, zarówno osobistych, jak i zawodowych. Doświadczają one ponadto poczucia nieprzystosowania, wydają się sobie nieatrakcyjne i gorsze od innych. Łączy się z tym nadmierne wyczulenie na ewentualną krytykę i obawa odrzucenia lub zawstydzenia. 

Jak rozpoznać uzależnienie od seksu?

Rozpoznanie i leczenie seksoholizmu nie jest łatwe. Począwszy od tego, że wokół samego tematu seksu i seksualności panuje dwuznaczna atmosfera. Z jednej strony można zaobserować swoistą "zmowę milczenia", zachowywanie się w taki sposób, jakby seks nie istniał, co utrudnia stworzenie płaszczyzny do rozmowy,w szczególności rodziców  z dziećmi. Z drugiej strony media są pełne odważnych obrazów, artykułów, portali internetowych związanych z bezpruderyjnie pokazywanym seksem. Jak w tej sytuacji ocenić, co jest normą? Co radością, czerpaną z przynależnej każdemu człowiekowi sfery życia, a co uzależnieniem, które może się okazać bardzo niebezpieczne?

Autyzm to nie zaburzenia zachowania; to inny proces rozwoju

Większość Polaków wie, że autyzm istnieje, tyle że kojarzy go z odmiennym zachowaniem - osoba z autyzmem zatyka uszy czy macha rękami, ale autyzm nie jest zaburzeniem zachowania; jest innym i wcale nie gorszym procesem rozwoju - mówi Joanna Ławicka z Fundacji Prodeste.

Zaburzenia pożądania

Co to jest i jakie są przyczyny?

Pożądanie seksualne stanowi zespół reakcji emocjonalnych i przeżyć, będących psychiczną reprezentacją biologicznego popędu seksualnego. Do naturalnych reakcji związanych z aktywnością tej funkcji psychiki należą: ogólne zainteresowanie tematyką życia seksualnego, fantazjowanie na temat partnerów i różnych form realizacji seksualnej, reagowanie na bodźce natury seksualnej (np. flirtowanie), motywacja do osiągania podniecenia seksualnego i dążenie do spełnienia w formie stosunku seksualnego lub masturbacji.

Erotyczne strony www, czaty, serwisy porno

Co jakiś czas media donoszą o znalezieniu materiałów erotycznych w komputerach wysokiej rangi urzędników, przedsiębiorców czy pracowników naukowych. Zazwyczaj odnosimy się do tego typu sytuacji z ironicznym uśmiechem, komentując swoisty brak wyobraźni u wyżej wymienionych. Tymczasem działania te, chociaż nieracjonalne, mogą być powodowane przez 
jedno z najczęściej występujących zaburzeń wśród użytkowników Internetu - przez uzależnienie od cyberseksu. 

Rodzicielstwo - krótsze i dłuższe rozstania i powroty

Rodzicielstwo - krótsze i dłuższe rozstania i powroty 

Odpowiedź na te wszystkie pytania brzmi: to zależy. Zależy od wielu czynników: od aktualnej sytuacji życiowej, zawodowej, od emocji matki związanych z pobytem w domu lub powrotem do pracy, od emocji dziecka, od temperamentu i wyposażenia dziecka, z którym przychodzi na świat oraz od wielu innych rzeczy. Każda sytuacja jest inna i każde dziecko jest inne, wiec wymaga indywidualnego podejścia. Na pomoc w tej wieloczynnikowej decyzji może jednak przyjść nam ze swoją teorią Margaret Mahler psychoanalityczka dziecięca, pediatra, twórczyni psychoanalitycznej teorii rozwojowej.

Rodziny od nowa

On, ona, dzieci, dzieci jego, dzieci jej i wspólne, jej były partner, jego była żona, teściowie obecni i eks...  Tak dziś wygląda coraz więcej rodzin. Są utkane jak patchworki. Jakie trudności pojawiają się w tych relacyjnych układankach?

Depresja i psychoza poporodowa

Narodziny dziecka są zawsze bardzo dużą zmianą w życiu kobiety i całej rodziny. Po stresach związanych z ciążą i porodem pojawia się cały szereg innych, obciążających psychikę zmian, m.in. w rytmach dobowych, strukturze rodziny, fizjologii kobiety, obowiązkach zawodowych, domowych i związanych z opieką nad dzieckiem.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (inaczej: nerwica natręctw, zespół anankastyczny, nerwica anankastyczna, [obsessive-compulsive disorder – OCD]) to – jak sama nazwa wskazuje – zaburzenie, którego cechą charakterystyczną jest występowanie nawracających, natrętnych myśli (obsesje) i/lub czynności (kompulsje), którym trudno się oprzeć, ponieważ próba powstrzymania się od nich wiąże się z narastającym lękiem, niepokojem, napięciem, cierpieniem.

Bohater, maskotka, niewidzialne dziecko

Jedną z konsekwencji poświęcenia własnego „ja” na rzecz stabilności rodziny bywa częste u DDA przeświadczenie: „Nie ja jestem ważny – ważniejsza jest grupa”. Towarzyszy temu nawyk dbania o potrzeby innych, o grupę, z którą taki człowiek się identyfikuje.

Wigilia w patchworku

O czym pamiętać, o czym zapomnieć w świąteczny czas – zastanawia się Wojciech Eichelberger, współautor książki „Patchworkowe rodziny. Jak w nich żyć”, która właśnie ukazała się nakładem Wydawnictwa Zwierciadło.   

Znam dobrze funkcjonujący w ciągu roku patchwork, który rozpruwa się w czasie świąt. Wszyscy zbierają się w jednym miejscu i od razu wybucha awantura. Ostatnio zaczęło się od wyrzutu, że były mąż spóźnił się pół godziny.