Artykuły – strona 3
Autyzm u dziewczynek – dlaczego trudniej go rozpoznać?
Autyzm u dziewczynek może wyglądać inaczej niż stereotypowy obraz spektrum kojarzony z chłopcami. Dziewczynka może być komunikatywna, mieć koleżanki, dobrze się uczyć i sprawiać wrażenie dobrze funkcjonującej społecznie, a jednocześnie doświadczać znacznych trudności w rozumieniu relacji, przeciążenia bodźcami czy silnej potrzeby przewidywalności. Jednym z powodów późniejszego rozpoznawania spektrum u dziewcząt jest również tzw. maskowanie – świadome lub nieświadome ukrywanie trudności i naśladowanie zachowań rówieśników. Z tego powodu diagnoza autyzmu u dziewczynki wymaga spojrzenia nie tylko na to, jak zachowuje się na zewnątrz, ale także ile wysiłku kosztuje ją codzienne funkcjonowanie.
Depresja u nastolatków – jakie daje objawy?
Depresja u nastolatków nie zawsze wygląda jak smutek, płacz czy wycofanie. Czasami jej najbardziej widocznym objawem jest drażliwość, złość, pogorszenie wyników w nauce, problemy ze snem albo nagła rezygnacja z dotychczasowych zainteresowań. Z tego powodu pierwsze sygnały depresji mogą zostać uznane przez dorosłych za „trudny wiek” lub typowy młodzieńczy bunt. Jak rozpoznać, że zmiana zachowania nastolatka może oznaczać coś więcej i kiedy warto skonsultować się z psychologiem?
ADHD a autyzm – podobieństwa i różnice. Jak je rozpoznać?
ADHD i spektrum autyzmu to dwa różne zaburzenia neurorozwojowe, które mogą jednak dawać pozornie podobne objawy. Trudności z koncentracją, impulsywność, problemy w relacjach społecznych, przeciążenie bodźcami czy silne reakcje emocjonalne mogą występować zarówno u osób z ADHD, jak i u osób w spektrum autyzmu. Co więcej, ADHD i autyzm mogą współwystępować u tej samej osoby. Jak zatem odróżnić te dwa obrazy i kiedy warto zdecydować się na konsultację diagnostyczną?
Lęk u dziecka – kiedy powinien niepokoić?
Lęk jest naturalną emocją i towarzyszy dzieciom na różnych etapach rozwoju. Strach przed ciemnością, rozstaniem z rodzicem, nową szkołą czy oceną rówieśników nie musi oznaczać problemu psychologicznego. Warto jednak zwrócić uwagę na sytuację, w której lęk staje się bardzo silny, utrzymuje się przez dłuższy czas, prowadzi do unikania codziennych aktywności albo zaczyna wpływać na naukę, sen, relacje i funkcjonowanie całej rodziny. Jak odróżnić rozwojowe obawy od lęku, który warto skonsultować z psychologiem dziecięcym?
ADHD bez nadpobudliwości – czy to możliwe?
ADHD często kojarzy się z dzieckiem, które jest ciągle w ruchu, nie potrafi usiedzieć w miejscu i działa impulsywnie. Tymczasem zaburzenie to może wyglądać zupełnie inaczej. U części dzieci i dorosłych dominują przede wszystkim trudności z koncentracją, organizacją, pamięcią i kończeniem rozpoczętych zadań, bez wyraźnej nadruchliwości. Taki obraz ADHD bywa mniej zauważalny dla otoczenia, dlatego diagnoza może pojawić się stosunkowo późno.
Psycholog dziecięcy – kiedy warto się zgłosić?
Każde dziecko przeżywa trudniejsze chwile – złość, lęk, smutek czy problemy z koncentracją mogą pojawiać się na różnych etapach rozwoju. Nie zawsze oznaczają zaburzenie wymagające terapii. Warto jednak zwrócić uwagę na sytuacje, w których trudności utrzymują się przez dłuższy czas, nasilają się albo zaczynają wpływać na funkcjonowanie dziecka w domu, szkole czy w relacjach z rówieśnikami. Konsultacja z psychologiem dziecięcym może wówczas pomóc ustalić, z czego wynikają obserwowane zachowania i jak najlepiej wesprzeć dziecko.
ADHD u kobiet – dlaczego tak często zostaje nierozpoznane?
ADHD przez wiele lat kojarzono przede wszystkim z nadpobudliwym, impulsywnym dzieckiem – najczęściej chłopcem. Tymczasem u dziewcząt i dorosłych kobiet objawy mogą wyglądać inaczej: dominują trudności z koncentracją, organizacją, pamięcią, regulacją emocji czy poczucie ciągłego przeciążenia. Wiele kobiet przez lata funkcjonuje dzięki wypracowanym strategiom kompensacyjnym, nie wiedząc, dlaczego codzienne obowiązki kosztują je znacznie więcej wysiłku niż innych. Z tego powodu diagnoza ADHD bywa stawiana dopiero w dorosłości.
Psycholog czy psychoterapeuta – do kogo się zgłosić?
Psycholog i psychoterapeuta to specjaliści, do których zgłaszamy się z trudnościami emocjonalnymi, problemami w relacjach czy pogorszeniem samopoczucia. Ich kompetencje i zakres pracy nie są jednak takie same. Psycholog może pomóc zrozumieć problem, przeprowadzić diagnozę psychologiczną i zaproponować odpowiednią formę wsparcia, natomiast psychoterapeuta prowadzi psychoterapię – zwykle dłuższy i bardziej systematyczny proces leczenia lub pracy nad utrwalonymi trudnościami. Do kogo więc umówić pierwszą wizytę?
Czym się różni EEG od QEEG
EEG i QEEG to badania związane z rejestracją aktywności elektrycznej mózgu, ale służą nieco innym celom diagnostycznym. Klasyczne EEG pozwala ocenić zapis fal mózgowych i wykryć nieprawidłowości neurologiczne, natomiast QEEG (ilościowa analiza EEG) wykorzystuje zaawansowane algorytmy komputerowe do szczegółowej oceny parametrów pracy mózgu oraz porównania ich z normami populacyjnymi. Sprawdź, czym dokładnie różnią się te badania, kiedy się je wykonuje i jak mogą wspierać proces diagnozy oraz planowania terapii.
ADD u dzieci
ADD, czyli zespół deficytu uwagi bez nadruchliwości, to zaburzenie neurorozwojowe, które coraz częściej diagnozuje się u dzieci w wieku szkolnym. Objawia się przede wszystkim trudnościami z koncentracją, zapominaniem, powolnością i problemami z organizacją, mimo braku typowej dla ADHD nadruchliwości. Wczesna diagnoza oraz odpowiednio dobrana terapia – w tym treningi EEG-Biofeedback – pozwalają skutecznie wspierać rozwój dziecka, poprawić jego funkcjonowanie szkolne i emocjonalne.
ADHD u dzieci - diagnoza, terapia
ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, to jedno z najczęściej diagnozowanych zaburzeń neurorozwojowych u dzieci. Objawia się trudnościami w koncentracji, nadmierną impulsywnością i aktywnością, które wykraczają poza normę dla wieku rozwojowego. Wczesne rozpoznanie i odpowiednio dobrana terapia mogą znacząco poprawić funkcjonowanie dziecka w domu, w szkole i w relacjach z rówieśnikami.
Zespół Aspergera - diagnoza i terapia
Zespół Aspergera to zaburzenie ze spektrum autyzmu, które często pozostaje niezauważone aż do wieku szkolnego lub dorosłości. Osoby z tym rozpoznaniem wyróżniają się odmiennym sposobem postrzegania świata, przetwarzania informacji i nawiązywania relacji społecznych. Wczesna diagnoza oraz odpowiednio dobrana terapia pozwalają jednak na znaczącą poprawę funkcjonowania – zarówno emocjonalnego, jak i społecznego.
Kiedy warto iść z dzieckiem do psychologa?
Kiedy warto iść z dzieckiem do psychologa? To pytanie, które pojawia się w głowie wielu rodziców — zwłaszcza gdy zauważają zmiany w zachowaniu, kłopoty w relacjach z rówieśnikami, objawy somatyczne bez wyjaśnienia medycznego czy nasilający się lęk. Warto pamiętać, że konsultacja z psychologiem nie zawsze oznacza długotrwałą terapię — czasem wystarczy kilka spotkań, by otrzymać wskazówki i wsparcie dla całej rodziny.
Metoda Warnkego
Metoda Warnkego została stworzona w Niemczech przez Freda Warnkego, który przez kilkadziesiąt lat zajmował się problemami dotyczącymi słuchu i przetwarzania słuchowego oraz psychoakustyki i psycholingwistyki. Dzisiaj terapia z wykorzystaniem metody Warnkego jest stosowana na całym świecie, przez tysiące terapeutów. Od wielu lat prowadzone są badania nad skutecznością tej metody, również przez psychologów w Polsce.
Neofobia żywieniowa
Neofobia żywieniowa odnosi się do unikania nowych produktów/jedzenia oraz awersją przed ich spróbowaniem. Termin został zaczerpnięty z prac przedstawionych w latach 70-80 XX wieku. Sam fenomen neofobii istnieje jednak z nami od zawsze. Według badaczy neofobia żywieniowa jest uwarunkowana ewolucyjnie. Ma na celu chronić organizm przed spożyciem potencjalnie niebezpiecznych składników - te trujące najczęściej zawierają gorzki smak. Wszelkie nowe produkty mogą budzić "podejrzenie", a w rezultacie następuje awersyjne odmawianie ich przyjęcia. Jednakże, czy argument o biologicznym podłożu jest równoznaczny z tym, że neofobia jest "niegroźna"? Czy jeżeli jest to “naturalna” reakcja, to powinniśmy zwyczajnie biernie akceptować odmawianie jedzenia przez dzieci?