Na czym polega terapia systemowa?

Terapia systemowa, rodzinna, partnerska, małżeńska…, wszystkie je łączy wspólne rozumienie rodziny jako systemu dynamicznie połączonych elementów, które wzajemnie na siebie wpływają. Nie ma tu pojedynczych wadliwych części, zamiast tego psychoterapeuta pracuje z tym systemem jako całością i każdego z jego członków czyni współodpowiedzialnym za zgłaszane trudności. Jest to nurt, który może wykorzystywać interwencje typowe dla różnych szkół teoretycznych na rzecz poprawiania relacji małżeńskich lub leczenia zaburzeń u dzieci czy nastolatków.

Skąd się wzięła terapia systemowa

Nurt ten zaczął się rozwijać w połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych w dobie zmian społecznych (imigracja), które uwypukliły rolę interakcji społecznych (rodzicielskich, małżeńskich, towarzyskich, zawodowych) w powstawaniu zaburzeń psychicznych. W 1940 roku, uznawanym za początek terapii rodzinnej, Levy opisał rolę matki nadopiekuńczej w kształtowaniu patologii u dzieci. Następnie opisano później zdementowany i uznany za szkodliwy wzorzec zachowania matki, który rzekomo miał się przyczyniać do rozwijania objawów schizofrenii u jej potomstwa. W 1955 opisano zaburzenia psychicznecharakterystyczne dla dzieci oderwanych od matki (tzw. chorobę sierocą). Początkowe zainteresowanie relacjami matka-dziecko rozciągnęło się szybko na relacje małżeńskie i międzypokoleniowe. Obecnie istnieje kilkanaście szkół terapii rodzin. Wszystkie je łączy traktowanie całej rodziny jako pacjenta, a nie skupianie się na jednostce prezentującej najwięcej problemów. Terapeuta rodzinny odrzuca ideę „naprawiania” wadliwego elementu systemu. Zamiast tego podejmuje on pracę z rodziną jako całością, a podczas tej pracy nie koncentruje się szczególnie na żadnym z członków rodziny.

Więcej na: psychiatria.pl